bajki online
Kreskówki i komiksy > Film animowany > Japońskie filmy anime -

Wzgórze maków

Wzgórze maków
Wzgórze maków
Studio Ghibli

Japoński reżyser Goro Miyazaki wraca na duży ekran z nową animacją ”Wzgórze maków"wyprodukowany przez studio Ghibli, który pojawi się w kinach we Włoszech dopiero 6 listopada, jako wyjątkowe wydarzenie. Po debiucie z"Opowieści Terramare„W 2006 roku reżyser godnie kontynuuje tradycję swojego ojca tym pięknym filmem, zrealizowanym przez Studio Ghibli, obecnie uznaną wytwórnię filmową specjalizującą się w gatunku anime, która swoją nazwę połączyła z popularnymi filmami i krótkometrażowymi filmami, takimi jak Zaczarowane Miasto, Ponyo, Arrietty o Ruchomy zamek Hauru. Muzykę skomponował Satoshi Takebe, a pełnometrażowy film zostanie zaprezentowany włoskiej publiczności w ramach przedpremierowej publiczności w Lucca Comics zaplanowanej od 1 do 4 listopada w dużej sekcji poświęconej japońskiej mangi i kreskówkom.
W „La Collina dei Poveri” centralnym tematem jest ewolucja Japonii po katastrofalnej klęsce drugiej wojny światowej. Film opowiada tak naprawdę o sytuacji historyczno-kulturowej narodu w 1963 roku, poprzedzającym igrzyska olimpijskie w Tokio, co pozwoliło pokazać całemu światu odrodzenie narodu japońskiego. Wszystko to jest pokazane w każdym szczególe historii i postaci.

Historia filmu

Umi Matsuzaki - Wzgórze maków
Umi Matsuzaki
Studio Ghibli

Druga wojna światowa minęła już 18 lat, Japonia dokonała prawdziwego cudownego zmartwychwstania z ruin, zarówno materialnych, jak i kulturowych (zwłaszcza jeśli chodzi o jej tradycje) i jest w trakcie szybkiego wzrostu gospodarczego. Prawie jako symbol odrodzenia, ludzie zaczynają łamać wszystkie stare wzorce, wierząc, że tylko nowe uczyni Japonię znowu wielką. W Cartoon wszystko to widać z różnych aspektów: kurzu samochodów na zatłoczonych ulicach, miasta pełnego ludzi na tle odgłosów budowy i rozbiórki budynków. Miasto jest więc niezbędne, które chce zostawić za sobą okropności wojny i bomby atomowej.
To właśnie w tym scenariuszu rozgrywa się historia Umi i Shuna, dwóch chłopców z Yokoamy, którzy dzielą błękitne morze, zielone łąki i wizję świata pełnego nadziei.
Umi 'Mer' Matsuzaki to dziewczyna, która mieszka na wzgórzu, zwanym „wzgórzem maków”, na terenie przekształconym z dawnego szpitala, wraz z babcią Haną Matsuzaki i jej braćmi, a także dwiema damami młodzi ludzie, którzy wynajęli pokój.

Umi zostaje sierotą po ojcu, który zginął podczas wojny w Korei, kiedy statek, na którym się znajdował, zatonął, uderzając w minę, podczas gdy jej matka pracuje w Stanach Zjednoczonych jako nauczycielka akademicka. Pomimo tysiąca trudności Umi udaje się zająć wszystkimi członkami rodziny (jej siostrą Sorą, jej bratem Riku i jej babcią) oraz innymi mieszkańcami domu praktycznie sama, przygotowując śniadanie i wykonując wszystkie prace domowe, a po południu przychodzi później pomogła pokojówka opłacana przez babcię. Umi, na pamiątkę swojego ojca, każdego ranka unosi flagi morskie „U” i „W” na maszcie flagowym ustawionym przed jej domem, co razem oznacza „życzenie bezpiecznej żeglugi”; mając dom na wzgórzu z widokiem na port i całe wybrzeże, flagi te są widoczne ze wszystkich łodzi i wszystkich statków zbliżających się do lądu.
Tuż na jednej z tych łodzi znajduje się Shun Kazama, 17-letni chłopiec, który mieszkając na pobliskiej wyspie, przybywa do szkoły rowerem po tym, jak został pozostawiony w porcie przez holownik ojca i zaintrygowany tą dziwną wiadomością; Będąc osobą odpowiedzialną za gazetę szkolną, publikuje myśl o tych dziwnych flagach na niej, odpowiadając na wiadomość Umi, podnosząc te same flagi razem z tą, która oznacza „Odpowiedź” na maszcie holownika; Umi, dzięki uwadze swojej przyjaciółki Sachiko, studentki sztuki, a także gościa domu, zauważa te flagi na holowniku i myśli, że mogą być one odpowiedzią na te, które zostały podniesione przed jej domem. Dziewczyna zwierza się swojej babci, a ona, jako mądra i kochająca wnuczka kobieta, odpowiada, że ​​ma nadzieję, że wkrótce znajdzie wspaniałego chłopca, który nie będzie jej potrzebował.
Ponieważ Umi i Shun chodzą do tej samej szkoły, wcześniej czy później los połączyłby ich razem. Obaj spotykają się dzięki młodszej siostrze Umi, która prosi Shuna o autograf, a Umi odkrywa, że ​​chłopiec jest odpowiedzialny za wydanie szkolnej gazetki. Z powodu kontuzji ręki u Shu i przypadkowego spotkania na wzgórzu, mijając go na rowerze, Umi dołącza do „zespołu redakcyjnego”, aby udzielić mu pomocy.

Shun Kazama - wzgórze maków
Shun Kazama
Studio Ghibli

Od tego momentu dzieci przeżywają dwie historie w jednej: pierwsza to szkolna, z różnymi perypetiami związanymi z „Quartier Latin”, starym drewnianym domem szkolnym, w którym mieszczą się biura szkolnych klubów filozoficznych i astronomicznych. i z gorącymi dyskusjami na temat jego wyburzenia lub zabezpieczenia; druga jest osobista, z różnymi uczuciami, które powoli pojawiają się w duszach dwojga młodych ludzi wraz z licznymi perypetiami i odkryciami, których dokonują na temat ich i ich przeszłości.
„Quartier Latin” decyzją rady szkolnej musi zostać wyburzona, by zrobić miejsce dla nowego budynku. Ale ten dom, symbol tradycji Japonii, strażnik wspomnień wszystkich pokoleń, które żyły przed i po drugiej wojnie światowej, ich historii, znajomych, miłości i życia, zniknąłby w ten sposób na zawsze. W szkole panuje chaos. Decyzja władz szkoły nie zgadza się z niektórymi uczniami, którzy po gorących dyskusjach i różnych apelach, także dzięki serdecznemu zaangażowaniu Umi, postanawiają zaprotestować przeciwko tej decyzji, przywracając dawny wielokondygnacyjny budynek do dawnej świetności. dlatego staramy się chronić wszystko, co to miejsce oznacza nie tylko dla nich, ale także dla wszystkich, którzy je odwiedzali. Następnie uczniowie przystępują do pracy nad poprawieniem „Quartier Latin”. Uzbrojeni w maskę na twarz chroniącą przed ogromną ilością kurzu nagromadzonego przez lata, miotłę i kołdrę, chłopcy odkładają lata zaniedbania i nieporządku na prawdziwe samozaparcie, przenoszenie mebli i tony książek i papieru, nie bez odkrywania nawet drobne sekrety i zabawne anegdoty z tego miejsca, ale przede wszystkim świetną zabawę dzięki próbie odwagi Shuna, który w przerwie na lunch rzuca się do małego basenu z dachu głównego budynku, by zaimponować Umi jego koledzy z nieodłącznej kamery uwieczniają przedsięwzięcie. W miarę kontynuowania pracy Umi i Shun mają okazję pogłębić swoją przyjaźń, częściej rozmawiać i lepiej się poznać, odkrywając tym samym, że łączy ich wiele podobieństw. Dzień po dniu dwaj chłopcy konfrontują się ze sobą, aż Umi opowiada Shunowi o swoim ojcu, o tym, jak umarł i o znaczeniu flag wywieszonych przed domem, i pokazuje Shunowi stare zdjęcie z trzema mężczyznami w mundurach; Shun jest bardzo zaskoczony, widząc to zdjęcie w rękach Umi, ponieważ ma identyczne. Shun zaczyna wtedy szukać informacji i odkrywa prawdę: ojciec Umi jest również jego ojcem, który, gdy był dzieckiem, powierzył go swoim obecnym rodzicom; dzięki temu odkryciu relacje między Umi i Shun zaczynają się zmieniać, ponieważ Shun wydaje się być mniej ekspansywny i zimniejszy w stosunku do Umi, która w stanie właśnie dokonanego odkrycia sprawia, że ​​nie jest obca, a nie '' przyjaciółka, ale nawet jej siostra.

Umi Matsuzaki - Wzgórze maków
Shun i Umi
Studio Ghibli

Umi jest wstrząśnięty tą zmianą i cierpi z tego powodu nie rozumiejąc przyczyny, dopóki podczas zejścia do domu, w ulewnym deszczu Shun pokazuje Umi to samo zdjęcie, które posiada i mówi jej prawdę, to znaczy, że Yuikiro Sawamura był jej prawdziwy ojciec dodaje w bardzo smutny sposób, że oboje byli bohaterami melodramatu, również kiepskiej jakości: Umi nie rozumie od razu, a Shun mówi jej krótko i sucho, że tak naprawdę są braćmi i siostrą.
Umi wychodzi zdezorientowany i oszołomiony powagą tej wiadomości, ale ponieważ prace „Quartier Latin” wszystkich studentów, którzy brali udział w jego odbudowie i przeróbce, dobiegają końca, szał i podekscytowanie trwają chwilę ma przewagę nad wichrem uczuć, które czuje i rzuca się w wir przebudowy „Quartier Latin”. Kiedy dom jest gotowy, chłopcy, pełni dumy ze swojej pracy, idą do szkoły, ale dowiadują się, że cały ich wysiłek i cała ich praca byłyby bezużyteczne jako jeden z najpotężniejszych finansistów szkoły, dyrektor generalny Tokumaru , zdecydował się już zburzyć „Quartier Latin”, aby zbudować nowy i nowoczesny budynek z myślą o igrzyskach olimpijskich, które odbędą się w następnym roku. Umi uczestniczy w zebraniach studenckich, aby zdecydować, co zrobić, aby zapobiec utracie „Quartier Latin”, a ostateczna decyzja jest taka, że ​​wraz z Shunem i Shiro, największym przyjacielem Shuna, spróbują porozmawiać bezpośrednio z Tokumaru próbuje przekonać go, by zrezygnował ze swoich zamiarów. Trio zaczyna w mieście i udaje mu się porozmawiać z Tokumaru, który z początku wydaje się nieugięty co do swojej decyzji, ale kiedy Umi polega na wspomnieniach z tego miejsca i prosi Tokumaru, aby poszedł zobaczyć pracę wykonaną przez uczniów, akceptuje i daje ich spotkanie na następny dzień bezpośrednio w „Quartier Latin”. Gdy czekają, aż trolejbus wróci do domu, Umi i Shun, pozostawieni sami sobie, zdają sobie sprawę, że pomimo bycia bratem i siostrą trudno byłoby im przeciwdziałać różnego rodzaju uczuciom, które powoli, ale z pewnością pojawiają się i przejmują serca obojga. Tymczasem mama Umi, Ryoko, wraca ze Stanów Zjednoczonych z wielką radością dziewczyny, nie tylko dlatego, że ma zjednoczoną rodzinę, ale przede wszystkim dlatego, że ma możliwość spytania, co w jej głowie bije, czy prawdy o Shunie i o jego ojcu. Ryoko wyjaśnia Umi nie bez trudności, że Shun jest jej bratem tylko dlatego, że jego naturalny ojciec i jego byli wspaniałymi przyjaciółmi oraz kiedy jego tata dowiedział się o śmierci jego przyjaciela podczas wojny koreańskiej, aby uniemożliwić Shunowi wylądowanie w sierocińcu a mając wielkie serce, rozpoznała go jako swojego syna i oddała go pod opiekę Akio Kazama, wielkiego przyjaciela obojga i obecnego ojca Shuna, również dlatego, że Akio właśnie stracił swojego małego synka. Umi jest więc bardzo odświeżona tym, co powiedziała jej matka.
Shun przybywa do „Quartier Latin” i mówi Umi, co powiedział mu jego ojciec tuż przed przybyciem prezydenta Tokumaru; ten ostatni widząc pracę wykonaną przez uczniów i zauważywszy, że pomimo zobowiązania do przywrócenia „Quartier Latin” wszyscy zachowali dobre zachowanie i dobre oceny, oficjalnie komunikuje zamiar rezygnacji z projektu budowy nowego budynku w miejscu historycznej „Dzielnicy Łacińskiej”, ponieważ powstanie gdzie indziej. Zapewnia również dzieci, że osobiście przekaże tę decyzję radzie szkoły.

Umi Matsuzaki - Wzgórze maków
Shun i Umi
Studio Ghibli

Szczęście wśród młodych ludzi jest świetne, ale Shun i Umi nie mają czasu na radość i udział w imprezie, ponieważ muszą spieszyć się do portu Yokoama, aby uniknąć utraty jedynej osoby, która naprawdę może im powiedzieć, jak się sprawy mają. o swoich rodzicach; pędzą z pełną prędkością do portu i dzięki pomocy ojca Shuna, który towarzyszy okrętowi z jego holownikiem, chłopcy mogą wsiąść i porozmawiać z dowódcą Yoshio Onodera. Mówi chłopcom, że są bardzo podobni do swoich ojców i wyjaśnia im, że on sam, naturalny ojciec Shuna i ojciec Umi poznali się podczas wojny koreańskiej i stali się nierozłącznymi przyjaciółmi; kiedy zmarł ojciec Shuna, ojciec Umi na pamiątkę jego zaginionego przyjaciela opiekował się Shunem, dopóki Umi nie przybył.
Potwierdziwszy, że tak naprawdę nie są braćmi i siostrą, Umi i Shun wracają do swoich domów i do swoich codziennych zajęć z sercem wolnym od udręki, ale przede wszystkim wolni, aby móc swobodnie wyrażać swoje uczucia, z Umi, który ponownie, każdego ranka, zawiesić flagi na maszcie przed domem, życząc wszystkim żeglarzom powodzenia. W ostatniej scenie pojawia się obraz obrazu, który Sachiko maluje i przekazuje koleżance po zauważeniu reakcji na machanie flag sygnałowych podniesionych przez Umi przez holownik.
Oprócz pełnych pasji i skomplikowanych wydarzeń związanych z Umi i Shun, film opowiada jednocześnie historię Japonii, o tym, jak stare i nowe pokolenia były w stanie znaleźć punkty styku w tysiącletnich tradycjach tego kraju w krytycznym momencie, który usankcjonował ostateczną odprawę celną. Japonia z pozostałości II wojny światowej, która w ciągu kilku lat doprowadziłaby ją do pozycji jednej z głównych światowych potęg gospodarczych; w każdej części filmu można dostrzec kontrast między starym i nowym, między tradycjami a progresywizmem: wystarczy pomyśleć o domu Umi i jego rodzinie, w którym babcia ubiera się w kimono, a Umi w zachodnich strojach lub „Quartier latin”, który musiał ustąpić miejsca nowemu budynkowi, samochodom i ruchowi ulicznemu miasta w przeciwieństwie do roweru Shuna: wszystko po to, by przypomnieć, że Japonia ma swoje korzenie bardzo mocno w przeszłości, o której nie chce zapomnieć. Jak wynika z chęci i zaangażowania młodych ludzi, aby odnowić stary dom zamiast dawać miejsce na nowy i bardziej przyjazny budynek.

Umi Matsuzaki - Wzgórze maków
Unikaj zatłoczonego miasta
Studio Ghibli

Ostateczny wyrok

The Hill of Poppies ma prostą animację z miękkimi pociągnięciami i kolorami, która znacznie różni się od obecnych filmów 3D pełnych efektów specjalnych. Często melancholijna atmosfera towarzysząca wydarzeniom, słodycz uczuć i umiejętność skupienia się na spokojnych i nigdy nie denerwujących ruchach, słodka i nostalgiczna muzyka w tle, to elementy otaczające udaną, z jej naturalnością historię. , aby zaangażować widza. Następnie pojawia się wartość pamięci, temat, który ostatnio jest bardzo odczuwalny wszędzie. W przeciwieństwie do nowoczesności, technologii i gorączkowego życia, przyzwyczajeni do patrzenia tylko w przyszłość, istnieje wartość tradycji i przywrócenie dawnych wartości, bez których nie można mieć przyszłości. Rekord kasowy Japonii uwydatnił fakt, że być może ten naród, pomimo bardzo szybkiego wyścigu, jaki rozpoczął po wojnie w kierunku supremacji technologicznej, zrodzonej z pragnienia pozostawienia zniszczenia i śmierci za sobą, nigdy tak naprawdę nie chciał zapomnieć o swoich bogatych w korzenie korzeniach. tysiącletnie tradycje, bez których ludzie nie mieliby historii. Święto także własnej młodzieży, która mocno wierzy we wspólne ideały i z całych sił walczy o cel. W końcu wybór okresu nie jest przypadkowy. Sceneria, ta w bezpośrednim sąsiedztwie igrzysk olimpijskich, to właśnie moment, w którym Japonia musiała udowodnić światu, że przezwyciężyła katastrofę spowodowaną wojną. W japońskich kinach film ukazał się w 2011 roku, a po ponad roku trafia do naszych kin tylko na jeden dzień, dystrybuowany przez Lucky Red. To ważne spotkanie dla fanów gatunku anime, szkoda, że ​​wybór pokazania go w kinach przez bardzo krótki czas może sprawić, że duża część publiczności nie będzie w stanie docenić tego uprzejmego i dyskretnego sposobu opowiadania ważnych historii.

 Oryginalny tytuł: Kokuriko-zaka kara
Naród: Japonia
Rok produkcji: 2011
Gatunek: ożywienie
czas trwania: 91 "
Reżyseria: Goro Miyazaki
Oficjalna strona:http://kokurikozaka.jp/index.html
produkcja:Studio Ghibli
Dystrybucja:Lucky Red
Wyjście : 06 listopada 2012 w kinie
  

<

Wzgórze maków jest objęte prawami autorskimi Studio Ghibli, Lucky Red i osoby do tego uprawnione i są tutaj wykorzystywane wyłącznie w celach poznawczych i informacyjnych.

Inne linki
Wideo Wzgórze maków
Dvd Wzgórze maków

inglesearabskiChiński uproszczony)CroatoDaneseolandeseFińskiFrancuskiNiemieckigreckihinduskiitalianoJapońskikoreańskinorweskiPolaccoportugalskirumuńskirussoHiszpańskiszwedzkiFilipinażydowskiindonezyjskisłowackiukraińskiVietnamitaWęgierskitajskitureckiperski