Dumbo – film animowany Disneya z 1941 roku

Dumbo – film animowany Disneya z 1941 roku

Dumbo to animowany film fantasy z 1941 roku, wyprodukowany przez Walt Disney Productions i dystrybuowany przez RKO Radio Pictures. Dumbo to czwarty pełnometrażowy film animowany Disneya, oparty na książce dla dzieci napisanej przez Helen Aberson i Harolda Pearla i zilustrowanej przez Helen Durney na potrzeby nowego prototypu zabawki („Roll-a-Book”). Głównym bohaterem jest Jumbo Jr., słoniątko, które po urodzeniu jest okrutnie nazywane „Dumbo”, jak „głupi”. Jest wyśmiewany z powodu swoich dużych uszu, ale w rzeczywistości jest w stanie latać, używając ich jako skrzydeł. Przez większą część filmu jego jedynym prawdziwym przyjacielem, poza matką, jest szczur Timothy, parodia stereotypu, że myszy i słonie są naturalnymi wrogami.

Stworzony, aby zrekompensować straty finansowe zarówno Pinokia, jak i Fantazji, Dumbo był celowym dążeniem do prostoty i oszczędności dla studiów Disneya. To jeden z najkrótszych filmów animowanych Disneya, trwający 64 minuty. Dźwięk został nagrany w konwencjonalny sposób przy użyciu systemu RCA. Głos został zsyntetyzowany za pomocą systemu Sonovox, ale został również nagrany za pomocą systemu RCA.

Dumbo ukazał się w amerykańskich kinach 23 października 1941 roku, gdzie zebrał ogólnie pozytywne recenzje. Jednak był również krytykowany za rasistowskie stereotypy dotyczące Afroamerykanów. W 2017 roku film został wybrany do zachowania w Narodowym Rejestrze Filmów Stanów Zjednoczonych przez Bibliotekę Kongresu jako „ważny kulturowo, historycznie i estetycznie”.

Adaptacja filmu na żywo w reżyserii Tima Burtona ukazała się w kinach 29 marca 2019 roku, chociaż nie odniosła sukcesu krytycznego ani komercyjnego.

Historia

Jest koniec zimy i bociany dostarczają nowe dzieci mieszkańcom cyrku w zimowej kwaterze na Florydzie. Wszystkie matki otrzymują paczki z wyjątkiem jednej słonicy, pani Jumbo. Ale po wyjściu cyrku zagubiony bocian przynosi mu słonia, który ku zaskoczeniu wszystkich charakteryzuje się dwoma ogromnymi uszami. Staje się obiektem kpin wszystkich innych słoniątek, od razu otrzymuje przydomek „Dumbo” (głupi po angielsku znaczy głupi).

Pani Jumbo stara się zachować godność, otaczając swoje dziecko całą matczyną miłością. Kiedy jednak garstka źle wychowanych chłopców ponownie drwi z Dumbo, jego zrozpaczona matka, nie mogąc poradzić sobie z permanentną niegodziwością, której ofiarą jest jej synek, chwyta jednego z nich trąbą i daje mu lanie. Drogo zapłaci za swój gest jako Mr. Lojalny, po wychłostaniu jej, związał ją łańcuchem i zamknął w klatce. Uważany za „innego” niż pozostali członkowie załogi, Dumbo jest teraz sam. Na szczęście przebiegły mysz Timothy pociesza go i postanawia zrobić z niego prawdziwą gwiazdę cyrku.

Timothy próbuje wykonać kilka występów cyrkowych z Dumbo, ale wszystkie kończą się niepowodzeniem: podczas gdy Dumbo musi wskoczyć na trampolinę, aby wylądować na szczycie piramidy słoni balansujących na piłce, potyka się o uszy i toczenie kończy się uderzeniem piłki, która podtrzymywała piramidy, która zawala się, ciągnąc za sobą cały cyrkowy namiot. W pobliskim mieście konferansjer postanawia zrobić z Dumbo klauna, ku wielkiemu wstydowi i zakłopotaniu innych słoni.

Przedstawienie jest wielkim hitem, a klauni bawią się po koncercie. Tymczasem Timothy, korzystając z ogólnej euforii, zabiera małego Dumbo, by zobaczył jego matkę uwięzioną w przyczepie kempingowej. Nie widzą się nawzajem, ale pozostaje tylko uścisk ich trąby. Aby pocieszyć Dumbo, który nadal płacze i szlocha, Timothy zabiera go do miski do picia, gdzie jeden z klaunów nieumyślnie rozlał butelkę szampana. Alkohol szybko działa zarówno na słonia, jak i na mysz, więc dwaj przyjaciele mają senne i psychodeliczne wizje, w tym spacer różowych słoni i wiele innych nieprawdopodobnych halucynacji.

Następnego ranka dwóch towarzyszy zostaje obudzonych ze snu przez grupę wron, które są zdumione, widząc słonia na najwyższych gałęziach drzewa. Po zdumieniu Timothy rozumie, że Dumbo zdołał tam polecieć dzięki swoim dużym uszom. Próbuje go przekonać do skorzystania z tego daru, wspierany przez przywódcę wron, który po postawieniu go na swoim miejscu przez Tymoteusza, ofiarowuje młodemu słoniowi jedno ze swoich piór, przekonując go, że ma ono magiczną moc pozwalającą mu latać. Duet wspina się ze szczytu klifu i dzieje się coś niewiarygodnego: Dumbo umie latać.

Po powrocie do cyrku Dumbo jest gotowy na występ klauna. Ale dzięki długopisowi Timothy proponuje zamienić numer w latający pokaz. Kiedy otwiera uszy, słoniątko gubi pióro i panikuje. Timothy wyznaje, że był to tylko pretekst i że nie potrzebował pióra, by latać; musi tylko sobie zaufać. Na oczach zdumionych widzów słoń szybuje jak samolot, ochlapując niedowierzających klaunów. Akt latającego słonia jest wielkim hitem. W towarzystwie Tymoteusza i jego matki, wreszcie na wolności, Dumbo staje się nową gwiazdą cyrku.

To poruszająca historia Dumbo, słonia z wielkimi uszami, syna słonia Jumbo. Dumbo jest natychmiast wyśmiewany i upokarzany zarówno przez słonie cyrkowe, jak i personel cyrku z powodu jego uszu, które początkowo sprawiają mu wiele kłopotów. Jego matka, aby go chronić, zbuntuje się przeciwko tej sytuacji, ale zostanie zamknięta i oddzielona od swojego szczeniaka.

Dumbo znajduje w wesołej małej myszce Tymoteuszu jedynego przyjaciela, który będzie w stanie zrozumieć, że jego największym problemem jest również jego największy talent. Przy odrobinie szczęścia, dużej determinacji i wyjątkowej odwadze Dumbo uczy się szybować w powietrzu, stając się latającą atrakcją cyrku. W filmie znajdują się niezwykle interesujące momenty twórcze, takie jak Sen Dumbo, jedna z najbardziej osobliwych piosenek o niemal surrealistycznym smaku. Wśród baniek mydlanych Dumbo widzi miriady słoni w różnych kolorach, które tworzą cudowną „Głupią symfonię”. Dumbo to jeden z najbardziej ukochanych filmów stworzonych przez Walta Disneya i zdobywca Oscara za najlepszą ścieżkę dźwiękową.

Dumbo to piąty animowany film fabularny i czwarty „Animation Classic” z Disney Studios, wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 1941 roku. Opiera się na opowiadaniu o tym samym tytule, napisanym przez Helen Aberson i zilustrowanym przez Harolda Pearla, opublikowanym w 1939.

Produkcja

Produkcja tego filmu miała zrekompensować słabe wpływy Pinokia i Fantazji, które ukazały się w 1940 roku. Oryginalny scenariusz, zbliżony do wersji Brzydkiej kaczki, ale ze słoniem, został opracowany przez Joe Granta i Dicka Huemera, aby stać się 64-minutowy film, jeden z najkrótszych filmów krótkometrażowych Disney Studios. Pomimo swojej zwięzłości i wielu oszczędności osiągniętych podczas produkcji, film stał się ulubieńcem widzów dzięki prostej, ale chwytającej za serce historii.

Z punktu widzenia Disneya Dumbo nie wymagał żadnych efektów specjalnych, które spowolniły produkcję i zwiększyły budżety Pinokia, Fantazji i Bambi. Kiedy film wszedł do produkcji na początku 1941 roku, reżyserowi nadzorującemu Benowi Sharpsteenowi polecono, aby film był prosty i niedrogi. W rezultacie projekty postaci są prostsze, obrazy w tle są mniej szczegółowe, a do animacji postaci użyto wielu trzymanych cel (lub ramek). Chociaż film jest bardziej „kreskówkowy” niż poprzednie filmy Disneya, animatorzy sprowadzili do studia słonie i inne zwierzęta, aby zbadać ich ruchy.

Do renderowania tła użyto farby akwarelowej. Dumbo jest jednym z nielicznych filmów fabularnych Disneya, w których zastosowano tę technikę, używaną również w Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach i regularnie wykorzystywaną w różnych krótkich filmach animowanych Disneya. Inne filmy Disneya wykorzystywały farby olejne i gwasz. Lilo & Stitch z 2002 roku, który czerpał wpływy z Dumbo, również wykorzystywał akwarelowe tła.

specyfikacje

Oryginalny tytuł Dumbo
Oryginalny język inglese
Kraj produkcji Stany Zjednoczone Ameryki
Rok 1941
czas trwania 64 min
związek 1,37:1
płeć animacja, musical, dramat, fantastyczny
Regia Dyrektor nadzorujący: Ben Sharpsteen
Nagrywaj sekwencje: Norman Ferguson, Wilfred Jackson, Bill Roberts, Jack Kinney, Samuel Armstrong
Przedmiot Helen Aberson, Harold Pearl
Scenariusz Joe Grant, Dick Huemer, Otto Englander, Bill Peet, Aurelius Battaglia, Joe Rinaldi, George Stallings, Webb Smith
producent Walt Disney
Dom produkcyjny Walt Disney Productions
Dystrybucja w języku włoskim Zdjęcia RKO Radio
Muzyka Franka Churchilla, Olivera Wallace'a
Dyrektor artystyczny Herb Ryman, Ken O'Connor, Terrell Stapp, Don DaGradi, Al Zinnen, Ernie Nordli, Dick Kelsey, Charles Payzant
Projekt postaci John P. Miller, Martin Provensen, John Walbridge, Jim Brodrero, Maurice Noble, Elmer Plummer
Artyści Bill Tytla, Fred Moore, Ward Kimball, John Lounsbery, Art Babbitt, Wolfgang Reitherman, Frank Thomas, Hugh Fraser, Harvey Toombs, Milt Neil, Hicks Lokey, Howard Swift, Don Towsley, Les Clark, Claude Smith, Bill Justice, Paul Fitzpatrick , Ed Parks, Art Stevens, Bernie Wolf, Jack Campbell, Walt Kelly, Don Patterson, Cy Young, Ray Patterson, Grant Simmons, Josh Meador, Bill Shull, Art Palmer
Tapety Art Riley, Dick Anthony, Al Dempster, Claude Coats, John Hench, Gerald Nevius, Ray Lockrem, Joe Stahley

Oryginalni aktorzy głosowi
Edward Brophy: Tymoteusz
Verna Felton: Matriarchini Elephant, pani Jumbo
Herman Bing: konferansjer
Margaret Wright: Kazimierz
Sterling Holloway: Bocian
Cliff Edwards Jim / Dandy Crow
Hall Johnson Choir: chór Crow
Noreen Gammill Catty
Dorothy ScottGiddy
Sarah Selby Prissy
Malcolm Hutton Chudy
John McLeish: Narrator
Billy Bletcher jako Clown 1
James Baskett: Tłusty Kruk
Jim Carmichael jako Dopey Crow
Eddie Holden: Klauni 2
Harold Manley: Chłopiec 1
Tony Neil: Chłopiec 2
Billy Sheets: Klaun 3, Joe
Hall Johnson jako Deacon Crow
Nick Stewart Specks Crow
Chuck Stubbs: Chłopiec 3

Włoscy aktorzy głosowi
Stefano Sibaldi: Tymoteusz
Lola Braccini: słoń-matka
Giusi Raspani Dandolo: Pani Jumbo
Mario Gallina: dyrektor cyrku
Mauro Zambuto: Bocian, Klaun 1
Lauro Gazzolo jako Jim / Dandy Crow
Cytra Kwartet: Chór wron
Laura Carli Catty
Wanda Tettoni Giddy
Zoe Incrocci jako Prissy
Vittorio Stagni: Chudy
Mario Besesti: Narrator
Luigi Pavese: Klauni
Mario Corte Specks Crow
Olinto Cristina: Diakon Wrona
Gianni Mazzanti: Głupia wrona
Cesare Polacco: Tłusta wrona

Inne linki Dumbo